Tilnenfningar til Íslenskra Tónlistarverðlauna liggja fyrir

en hversvegna er ekki flokkur “Rokkplata ársins”? er ekki full mikil einföldun að dægurlagatónlist skuli einungis hafa einn flokk, ég meina hvað eiga Dikta og Hjaltalín sameiginlegt annað en að vera bæði hópar fólks sem smíðar tónlist?

Ég hef bara hlustað á 2 af þessum plötum sem tilnfendar eru til Poppplötu ársins en það eru þær Amanita Muscaria með Lights on the Highway & Get it together með Dikta.

Dikta platan fór ágætlega af stað & viðurkenni ég fúslega að hafa spilað á repeat fleirri en eitt lög af plötunni, slík var hrifningin.
Aftur á móti fór að bera á mikilli ógleði og heilaverkjum þegar líða tók á hlustunina og þegar Thank You var farið að vera eins & þrálátur hausverkur var mér nóg boðið & snarhættri allri inntöku að því marki sem mér var kleift. þannig að það má kannski segja að platan geti verið sú besta en í leiðinni sú versta, sem hlýtur að vera merkilegt?

Lights on the Highway platan hefur fengið allt öðruvísi hlustun & er enn að vaxa þó það séu á henni lög sem mér finnst hálf leiðinleg.
Mér finnst svoldið slíta plötuna úr samhengi að hafa verið búinn að dauðnauðga Paperboat sem hlýtur að vera eitt besta lag plötunar löngu áður en ég fékk eintak í hendur en önnur stærri en um leið minna útvarpsvæn lög vinna það sennilega upp, má þar helst nefna Coffin Nail, Heart of Moon & Meorabilia.

Aðrar plötur á þessum lista þekki ég því miður ekki en reyndar eru ekki nema tvær þarna til viðbótar sem ég sé fyrir mér að ég muni skoða en það eru plötur Kimono & Múm, Hjaltalín sullið höfðar ekki til mín hvernig sem ég reyni þó ég spái þeirri plötu samt sigri.

Þessi niðurgangur var í boði sjálfstæðisflokksins!

Ég hef einungis tvívegis verið beðinn um að taka ljósmyndir við brúðkaup.

Í fyrra skipti var það Ásdís Rán Gunnarsdóttir sem spurði mig hvort ég gæti tekið að mér að mynda brúðkaup hennar & eiginmanns hennar, sem ég man því miður ekki hvað heitir, en við hana sagði ég að ég tæki því miður ekki að mér að ljósmynda brúðkaup.

Seinna skipti var það fyrrum mágkona Barbara Hafey sem leitaði til mín þegar hún gekk í það heilaga með sínum ektamanni honum Guðmundi hinum prýðilega & tók ég það glaður að mér þó um hátíð væri.

Ég er sennilega ekki brúðkaupsljósmyndaratýpan bara….

Ég viðurkenni að mér finnst erfitt að láta myndirnar mínar af hendi til einhvers annars, ég óttast alltaf viðbrögðin einhvernveginn & gildir einu um hvort þær eru á stafrænu formi eða á prenti.
Sérstaklega á þetta við um þegar mér hefur á einhvern hátt verið greitt fyrir myndefnið, þá er svona lítill púki sem hvíslar að mér að þetta sé nú vart peninga virði & ég væri bara þjófurur & ræningi að þyggja fé fyrir þetta smáræði.

Heldur hef ég svosem ekki selt mikið af verkum á prenti en einhvernveginn hef ég þó haft betri tilfinningu fyrir að láta fólki í té mynd á prentuðu formi sem ég hef fengið færi á að virða fyrir mér helst í nokkra daga áður en ég samþykki að hún sé nægilega góð.

Nú á dögunum seldi ég til myndlistarháhugamanns veglega seríu portretta af útigangsmönnum í reykjavík (sem flestar má finna á zeranico.com) en hann hefur nú keypt alls níu portrett, átta af þeim eru óafhend en prentin hef ég þó fengið í hendur & er næsta skref að finna þeim ramma við hæfi.

Mér hefur aldrei liðið eins vel & verið eins sáttur við að selja afurð mína í ljósmyndun en einhvernveginn hafa þessi portrett alltaf verið mér kær, & á margan hátt það flottasta sem ég hef gert í ljósmyndun!

Ekki skemmir fyrir að pappírsval & prentun á myndunum eru slíkt fyrirtak að ég hef aldrei séð annað eins á mínum myndum, en sú vinna skrifast alfarið á Christopher Lund þann víðfræga trommuheila & stórljósmyndara.

En rammarnir eru eftir…….

Mig langar að vita hvort einhver hérna hefur prófað að nota svona gamlar manual focus linsur á EOS DSLR vé (EOS 5D í mínu tilfelli)l, Canon FD eða jafnvel gamlar Nikkor linsur, og ef einhver væri hvort sá væri til í að deila reynslu sinni af því, kostum & göllum, hvort einhverjir adadterar séu verri en aðrir osfrv..

Ástæðan fyrir að ég er að spá í þessu er sú að þessar gömlu linsur er oftar en ekki hægt að fá talsvert ódýrari en nýju fínu auto focus linsurnar með rauðum & gylltum hringjum…. jú jú maður er lengur að manual fókusa en ég er yfirleitt ekkert að drífa mig svo ásamt því sem ég hef ágæta þjálfun í að fókusa handvirkt.
Helst ber ég losta til fastrar linsu á bilinu 100-150mm í portrettur & annað tilfallandi!

Ég ætla að vera með kreppuljósmyndasýningu fljótlega á bílamyndum mínum frá Úkraínu.

Ég er búinn að prenta myndirnar kreppustyle heima á blekarann & er næsta skref að finna eins ódýra ramma & mögulegt er.

Síðan er pælingin að leigja bás í kolaportinu í byrjun febrúar t.d þar sem myndirnar yrðu til sýnis & sölu á kreppuverði að sjálfsögðu.

Meira um það á seinni stigum málsins.

Viðb: Myndirnar verða um 25 talsins 26X17cm með smá hvítum kanti í svörtum ramma. Myndirnar verða seldar í einu eintaki hver á sérstöku kreppuverði.

Honum finnst svo fallegt þegar hún prjónar!

Nýr zeranico.com hefur litið dagsins ljós.

í stað þess að velja svart eða hvítt sem ég stóð frammi fyrir tók vésírinn snjalli sem bauð sig fram til verksins sig til & smíðaði vef sem er hvorutveggja, því með því að smella á Black hlekkinn í fótnum verður vefurinn nefninlega eins & fyrir Barbabrellu alveg kolbikasvartur, það er nú meira hvað það er sniðugt!

Í stað þess að vera bara með rosalega mikið af drasli á þessum vef eins & hingað til hefur verið venjan reyndi ég að vanda aðeins meira til efnisvalsins, ásamt því sem það er auðvitað bara breytilegt fyrir hverju maður er stemmdur & svona er ég sumsé stemmdur núna.

Ég er að hugsa um að fara að blogga aftur eftir hlé….er einhver að hlusta?

Allavega ætla ég að skrifa að gamni mínu ítarlega myndskreytt áramótaávarp!

© Pjétur Geir Óskarsson - zeranico.com

Meira á flickr

Ég er að rifna úr grobbi yfir hvað konan mín er flott í öðtum þætti hinnar æsispennandi vefseríu Circledrawers