Nú keppast fjölmiðlar við að éta upp úr áróðursfréttum lögreglunar af haldlagningu stórhættulegra eiturlyfja sem hæglega hafði verið komið fyrir í bifreið í Norrænu með það að markmiði að smygla til Íslands.
Glæpalýðurinn hefur að sjálfsögðu verið fangelsaður & lagana verðir hrósa happi að hafa stöðvað þetta umfangsmikla smygl á þessu stórhættulega eitri, & komið þar með í veg fyrir ótal dauðsföll & heilsbrigðisvandamál.

En hvað var nú þetta hræðilega eitur sem þetta fólk hugðist eitra fyrir æsku vor með?
Jú Amfetamín, pissugult á flöskumm, voða fínt & víst af sterkustu gerð & í meira magni en nokkur sinni fyrr.
En bíddu, ég hef á ævinni hitt fullt af fólki sem fær amfetamín bara hjá lækninum sínum & unir vel við sitt?
Börnum er gefið þetta ef þau eru óþekk í skólanum & svona.

Það er sumsé þannig í pottinum búðið með eiturlyfjabrask hér á íslandi að það er einokun í bissnesnum, & það eru doktorarnir sem mega bara kála fólki með dópi.

Ef ykkur dettur eitthvað annað í hug þá eruð þið sennilega glæpahyski hvorteðer & ættuð að skammast ykkar!

Góðar Stundir

Í vetur sem leið auglýsti ég á facebook eftir vefhönnuð sem væri til í að smíða fyrir mig lítinn ljósmyndavef gegn greiðslu í formi ljósmyndar að eigin vali, sem Helgi Páll Einarsson gekkst við & úr varð enn ein útgáfan af zeranico.com

Helgi verandi vel gefinn ungur maður valdi myndina hér að ofan sem er skemmtilegt í ljósi þess að hún er klárlega ein af mínum eftirlætis portrait myndum.
Myndin er tekin úti við húsvegg heimilis þessa gamla manns austur í Úkraínu, nánar tiltekið í Krasnyi Luch sem er lítill kolanámubær í austurhluta Úkraínu, þar sem hann sat og naut kvöldsólarinnar með ektakonu sinni sem vildi ekki fyrir nokkra muni fá af sér ljósmynd, og hafði eiginlega af því stórar áhyggjur að ég vildi hafa af þeim fé með þessum gjörning.

Fregnir hafa borist okkur hjónum af andláti þessa gamla manns & situr konan hans nú ein út við húsvegginn & hvílir lúin bein sín.

Athygli skal vakin á því að myndirnar mínar er velfelstar hægt að fá keyptar fyrir sanngjarnt verð í föstu formi.
Myndin af ofan var prentuð af Myndval í mjódd á hágæða ljósmyndapappír & römmuð inn í fallegan viðarramma.

Góðar Stundir

Um þessar mundir hafa orðið ákveðin kaflaskipti í mínu lífi hvað atvinnumál varðar.
Eins og þeir sem þekkja mig vita hef ég undanfarin ár starfað við endursölu og viðgerðir á tölvubúnaði ásamt því sem ég hef sinnt ljósmyndaverkefnum eftir getu og eftirspurn.

Nú er staðan hinsvegar þannig að ég hef sagt starfi mínu sem tölvulæknir lausu & mun á næstu misserum reyna að afla mér lífsviðurværis með Ljósmyndun ýmiskonar og sölu á afurðum því tengdu.

Því langar mig vinur minn að biðja þig að hafa mig í huga ef þig vantar að láta ljósmynda fyrir þig.
einnig vil ég vekja athygli á að velflestar myndir eftir mig sem birst hafa á internetinu eða annarstaðar er hægt að fá keyptar á hágæða prenti í öllum stærðum, en síðar verður mögulega ráðist í að setja upp sölusíðu þar sem kaupa má myndir mínar beint.

Fyrir þá sem ekki þekkja til þá má sjá myndir eftir mig á eftirfarandi vefsvæðum
www.zeranico.com
flickr.com/photos/zeranico

Þakkir

Tilnenfningar til Íslenskra Tónlistarverðlauna liggja fyrir

en hversvegna er ekki flokkur “Rokkplata ársins”? er ekki full mikil einföldun að dægurlagatónlist skuli einungis hafa einn flokk, ég meina hvað eiga Dikta og Hjaltalín sameiginlegt annað en að vera bæði hópar fólks sem smíðar tónlist?

Ég hef bara hlustað á 2 af þessum plötum sem tilnfendar eru til Poppplötu ársins en það eru þær Amanita Muscaria með Lights on the Highway & Get it together með Dikta.

Dikta platan fór ágætlega af stað & viðurkenni ég fúslega að hafa spilað á repeat fleirri en eitt lög af plötunni, slík var hrifningin.
Aftur á móti fór að bera á mikilli ógleði og heilaverkjum þegar líða tók á hlustunina og þegar Thank You var farið að vera eins & þrálátur hausverkur var mér nóg boðið & snarhættri allri inntöku að því marki sem mér var kleift. þannig að það má kannski segja að platan geti verið sú besta en í leiðinni sú versta, sem hlýtur að vera merkilegt?

Lights on the Highway platan hefur fengið allt öðruvísi hlustun & er enn að vaxa þó það séu á henni lög sem mér finnst hálf leiðinleg.
Mér finnst svoldið slíta plötuna úr samhengi að hafa verið búinn að dauðnauðga Paperboat sem hlýtur að vera eitt besta lag plötunar löngu áður en ég fékk eintak í hendur en önnur stærri en um leið minna útvarpsvæn lög vinna það sennilega upp, má þar helst nefna Coffin Nail, Heart of Moon & Meorabilia.

Aðrar plötur á þessum lista þekki ég því miður ekki en reyndar eru ekki nema tvær þarna til viðbótar sem ég sé fyrir mér að ég muni skoða en það eru plötur Kimono & Múm, Hjaltalín sullið höfðar ekki til mín hvernig sem ég reyni þó ég spái þeirri plötu samt sigri.

Þessi niðurgangur var í boði sjálfstæðisflokksins!

Ég hef einungis tvívegis verið beðinn um að taka ljósmyndir við brúðkaup.

Í fyrra skipti var það Ásdís Rán Gunnarsdóttir sem spurði mig hvort ég gæti tekið að mér að mynda brúðkaup hennar & eiginmanns hennar, sem ég man því miður ekki hvað heitir, en við hana sagði ég að ég tæki því miður ekki að mér að ljósmynda brúðkaup.

Seinna skipti var það fyrrum mágkona Barbara Hafey sem leitaði til mín þegar hún gekk í það heilaga með sínum ektamanni honum Guðmundi hinum prýðilega & tók ég það glaður að mér þó um hátíð væri.

Ég er sennilega ekki brúðkaupsljósmyndaratýpan bara….

Ég viðurkenni að mér finnst erfitt að láta myndirnar mínar af hendi til einhvers annars, ég óttast alltaf viðbrögðin einhvernveginn & gildir einu um hvort þær eru á stafrænu formi eða á prenti.
Sérstaklega á þetta við um þegar mér hefur á einhvern hátt verið greitt fyrir myndefnið, þá er svona lítill púki sem hvíslar að mér að þetta sé nú vart peninga virði & ég væri bara þjófurur & ræningi að þyggja fé fyrir þetta smáræði.

Heldur hef ég svosem ekki selt mikið af verkum á prenti en einhvernveginn hef ég þó haft betri tilfinningu fyrir að láta fólki í té mynd á prentuðu formi sem ég hef fengið færi á að virða fyrir mér helst í nokkra daga áður en ég samþykki að hún sé nægilega góð.

Nú á dögunum seldi ég til myndlistarháhugamanns veglega seríu portretta af útigangsmönnum í reykjavík (sem flestar má finna á zeranico.com) en hann hefur nú keypt alls níu portrett, átta af þeim eru óafhend en prentin hef ég þó fengið í hendur & er næsta skref að finna þeim ramma við hæfi.

Mér hefur aldrei liðið eins vel & verið eins sáttur við að selja afurð mína í ljósmyndun en einhvernveginn hafa þessi portrett alltaf verið mér kær, & á margan hátt það flottasta sem ég hef gert í ljósmyndun!

Ekki skemmir fyrir að pappírsval & prentun á myndunum eru slíkt fyrirtak að ég hef aldrei séð annað eins á mínum myndum, en sú vinna skrifast alfarið á Christopher Lund þann víðfræga trommuheila & stórljósmyndara.

En rammarnir eru eftir…….

Mig langar að vita hvort einhver hérna hefur prófað að nota svona gamlar manual focus linsur á EOS DSLR vé (EOS 5D í mínu tilfelli)l, Canon FD eða jafnvel gamlar Nikkor linsur, og ef einhver væri hvort sá væri til í að deila reynslu sinni af því, kostum & göllum, hvort einhverjir adadterar séu verri en aðrir osfrv..

Ástæðan fyrir að ég er að spá í þessu er sú að þessar gömlu linsur er oftar en ekki hægt að fá talsvert ódýrari en nýju fínu auto focus linsurnar með rauðum & gylltum hringjum…. jú jú maður er lengur að manual fókusa en ég er yfirleitt ekkert að drífa mig svo ásamt því sem ég hef ágæta þjálfun í að fókusa handvirkt.
Helst ber ég losta til fastrar linsu á bilinu 100-150mm í portrettur & annað tilfallandi!

Ég ætla að vera með kreppuljósmyndasýningu fljótlega á bílamyndum mínum frá Úkraínu.

Ég er búinn að prenta myndirnar kreppustyle heima á blekarann & er næsta skref að finna eins ódýra ramma & mögulegt er.

Síðan er pælingin að leigja bás í kolaportinu í byrjun febrúar t.d þar sem myndirnar yrðu til sýnis & sölu á kreppuverði að sjálfsögðu.

Meira um það á seinni stigum málsins.

Viðb: Myndirnar verða um 25 talsins 26X17cm með smá hvítum kanti í svörtum ramma. Myndirnar verða seldar í einu eintaki hver á sérstöku kreppuverði.

Honum finnst svo fallegt þegar hún prjónar!